• İstanbul12 °C
  • İzmir12 °C
  • Ankara5 °C
  • Manisa11 °C
  • Adana13 °C

Lütfiye Ulubilgin / Yazar

12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Gazilerimizin Günü Kutlu Olsun

18 Eylül 2012 Salı 18:20

"Kollarım biraz kısaldı hayatım"

"Olsun biz böyle de idare edebiliriz"

 

Bir bilinmezlikti yaşadıkları...

Ne güzel yazmıştı gazeteci yazar Yılmaz Özdil, 

8 şehit 19 UFO,

Ya yaralılar…

Onlar sırf sayıdan ibaret,

UFO herhalde onlar;"kimliği belirsiz" havaya uçan nesne,

Şehitler ölmez iyi de

Gaziler yaşar mı?

Güzel bir soru aslında; Gaziler  nasıl yaşardı?

Yarın için kurdukları hayallerinden nasıl vazgeçerler,

Neden, nasıl, niçin  sorusunu defalarca  kendilerine nasıl sorarlardı?

Hastaneye yatan Gazinin ailesinden başka kim bilir ki yaşadıklarını?

Kim anlar derdini?

Önce yaşam savaşı,

Ardı arkası kesilmeyen ameliyatlar...

Aile umutludur yine de, hastaneler evleri gibi olmuştur.

Yıl 1989...

Doktor  karşısındaki kadına baktı, kadın demeye bin şahit isterdi, küçük bir kız çocuğunu andırıyordu çünkü. Çok zayıftı. Birkaç gündür uyumadığı belliydi, kıyafetleri üzerinden düşüyordu. O kadar çaresiz görünüyordu ki... Kadına hastası hakkında bilgi verdi. Kadın, sadece "Nasıl bakmam gerekir?" demişti. Sonra da sessizliğe gömülmüştü. Ellerinin titremesinden çay bardağını bile tutamıyordu. Bu kadıncağız hastasıyla nasıl ilgilenecekti? O esnada doktor arkadaşı içeri girdi. Hastası hakkında bilgi aldıktan sonra tekrar kadına baktı. Kadına hastasının onu beklediğini söyleyince, kadın ayağa kalktı. Sanki her an yere yığılıverecekmiş gibi duruyordu. Yoğun bakım ünitesinin kapısına geldiklerinde kadın sanki tereddüt eder gibiydi. İçeri girdiklerinde kocası kadına:"Biraz kollarım kısaldı hayatım"dedi." Biz böyle de idare ederiz" diyerek cevap vermişti kadın kocasına. Doktor hastasıyla kadını içeride yalnız bırakıp dışarı çıkarken içinden" İnşallah idare edersiniz "diye geçiriyordu...

Yıl 2012

Doktor rehabilitasyon merkezinin bahçesinde arkadaşını beklemekteydi. O esnada karşı masadaki çift dikkatini çekmişti. Erkek iki kol protezi kullanmaktaydı. Yanındaki kadın gelen çaylara şeker koydu, karıştırdı. Eşinin protezli eline verdi. Bu esnada da gülerek eşine bir şeyler anlatmaktaydı. Doktor hatırlamıştı, aradan seneler geçmişti. Mesleğinin ilk yıllarında tanımıştı onları. Arada aklına gelir, ne yaptıklarını düşünürdü, hala beraberler miydi acaba? Kadının kocasını gördüğünde söylediği ilk cümle geldi aklına;" Biz böyle de idare ederiz" demişti kadın.

Gerçekten de  etmişlerdi.

Seneler geçmişti de, 

Kim bilir karı koca neler yaşamışlardı?

Sadece kendilerinin bildiği bilinmezlikti yaşadıkları...

 

 

Bu yazı toplam 2802 defa okunmuştur.
YORUMLAR
Gaziler
Ayşe Yüzüak
Küçük bir kızım o zamalar. Uzaklarda bir ablam var evlenecek. Erkenden gitmemiz gerekiyor. Dugun hazirliklarina yardim edecegiz. Annem evde yardim ediyor. Ben ise ablamla enistemin pesindeyim bir kuyruk gibi. Tam hayalimdeki gibi. Ablam beyaz atli prensini bulmus. Nasil guzeller. Dun gibi aklimda. Aradan biraz zaman geçiyor. Bir haber. Net duyamiyorum. Annem agliyor. Sonradan anliyorum. Gazi olmus benim ablamin yakışıklı prensi. Gordugum en guclu iki insan.
19 Eylül 2016 Pazartesi 13:47
gazilerimiz
yasemin seçer
görmemezlikten gelinemez ,sevda dolu aile örneği...sizi seviyor başarılarınızın devamını diliyoruz.
19 Mart 2013 Salı 19:08
Yutkundum...
M.Ali TUNAYILMAZ
Hani DANK! diye bir ses gelir ya.
Bu yazı beni duvara çarpmaktan beter etti ellerinize saglik.
08 Ekim 2012 Pazartesi 18:40
RENKLİ HAYATLAR
  • Manisa Lisesi 67-69 mezunları pasta kesti
  • Cumhurbaşkanı Kurmaylarına talimatı Verdi: Her ilde miting Yapacağım, hazırlık yapın
  • Kredi Kartlarınızdaki Puanlar İçin Son Günler
  • Başkan Ergün Elektrikli Otobüsleri Test Etti
  • Büyükşehir’in Milli Gururu Avrupa Yolunda Önemli Bir Adım Attı
Tüm Hakları Saklıdır © 2012 Optimus Haber Portalı | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0542 820 94 44 - 0534 6787068 / Faks : | Yazılım: CM Bilişim - Tasarım: INVIVA